In de vorige post ben ik niet echt ingegaan op wat we tot nu toe allemaal gedaan hebben, behalve naar een auto zoeken dan. Maar dat ga ik helemaal goed maken met deze post, want we doen hier best veel? Waar zal ik beginnen? De afgelopen 4 weken hebben vooral Cape-Town verkend, aangezien we nog geen auto hadden hebben we ons behoorlijk de pl***is gelopen en de t***ng gefietst, of ik dan.

Ray sprint met zijn Peugeot racefiets de berg bijzonder gemakkelijk omhoog. Ik heb daar met mijn rook longen toch wat meer problemen mee, al wordt het steeds makkelijker. Dat merk ik vooral aan het laatste stukje van straat naar ons complex. Het loopt al redelijk stijl omhoog maar bij ons op de hoek is het net een paar graadjes steiler. De eerste 5 keer kwam ik zwaar hijgend en puffend boven. Nu alleen nog hijgend als ik twee sixpacks bier aan de fiets heb hangen (Als ik dan nog niet afgestapt ben...). Buiten ritjes naar de supermarkt en slijterij zijn Ray en ik al een paar keer door de stad gaan crossen. Fietsers zijn ze hier niet gewend, dus dat is lachen met die automobilisten. Dwars door de rode robots (stoplichten) tussen al auto's door, keihard crossen berg af, veel trappen berg op.

Zo zijn we een keer naar het noon-gun gaan kijken. Elke dag, behalve op zondag en feestdagen wordt er om twaalf uur een kanon afgeschoten, dit doen ze al een eeuw of 3 zoals ik het begreep. Vroeger om de schepen in de baai of daarbuiten de tijd aan te geven, zodat zij de klok gelijk konden zetten. Als ze de knal niet hoorden, konden ze dat doen aan de hand van de rook. (Filmpje komt er aan....) Het kanon wordt afgeschoten op een lager deel van Signal Hill, met een prachtig uitzicht over de baai, kijk maar is naar deze panorama die ik heb gemaakt: Signal Hill, Noon gun Panorama.

Na het kanon schieten zijn we omhoog geklommen met onze fietsen naar het hoogste deel van Signall Hill. Dat was wat zwaarder met een fiets in de hand dan ik had gedacht, de vorige dag hadden we ook een kleine wandeltocht gemaakt, zonder fiets, wat een stuk makkelijker ging. (Kom ik zo op terug). Na onze klim met veel tussen pauzes, om van het uitzicht te genieten en om even uit te puffen, was onze hoop om razend snel naar beneden te racen. Maar het resultaat was er niet echt na, de snelheid zat er niet in met wind tegen en er kwam niet echt een adrenaline kick uit. Alle moeite van het omhoog klimmen... Eenmaal beneden zagen we Camps Bay in de verte, even getwijfeld om een frisse duik te nemen zonder zwembroek, maar besloten om eerst thuis wat te eten en dan daar naar toe te gaan.

De weg naar huis was uiteindelijk een stuk steiler omlaag dan we dachten. Sneller dan de auto's vlogen we naar beneden, kicken! De afslag voorbij, dus een stukje terug fietsen... maar dat was zeker de moeite waard want dat ging nog steiler naar beneden. Met slippende bandjes kwamen we onderaan aan en dan zijn er nog mensen die hier fixies rijden. BIZAR! Na het eten hebben nog zo'n leuke route gedaan, deze was alleen een km of drie hard naar beneden richting Camps Bay. Met de billen boven de achterband en de buik op het zadel om zo min mogelijk wind te vangen en gaaaaaaaaan. Nooit gedacht dat ik fietsen leuk zo vinden. Eenmaal in Camps Bay lekker op het strand gelegen, drie minuten in het ijskoude Atlantische Oceaan water gesparteld en omver geworpen worden door de golven en stroming. Het was die dag van de ene rush in de andere rush, dikke pret!

Zoals ik al schreef, de vorige dag wilde we (iedereen deze keer) Table mountain op klimmen. Nu zijn we niet zo goed in vroeg opstaan hier of hoe zal ik het zeggen... snel opstarten... Ik ben op (werk)vakantie dus heb geen haast en start elke dag met eerst op mijn gemak koffie een peuk, even douchen, wat eten, e-mail checken en mailen, nog meer koffie en peuken en 2u later ben ik wel in voor wat actie zeg maar. Dus om 12u was iedereen zover om die berg te beklimmen. We hadden een prachtig dag uitgekozen om dit te doen, 30 graden, zwaar vochtige lucht, 12u op de dag, echt prima condities om even een bergje op te wandelen! NOT! Ik was met Ray al eerder de voet van de berg tot aan het basisstation van de kabelbaan, of "sweefspoor" zoals ze dat hier noemen, opgeklommen. Peet dat het later ook gedaan en had een mooiere route gevonden. We zouden kijken of we, als we bij het basisstation van de kabel baan zouden aankomen door zouden gaan naar de top. De route van peet was prachtig, over mooie houten vlonders langs een beekje omhoog onder de bomen waar het licht doorheen scheen.

Aan het einde van het pad zijn Ray en ik een andere kant op gegaan dan Peet en Sasha. We hadden de route die Peet en Sasha wilde lopen al gedaan en peet vertelde ons over hoe we verder konden. Ergens zou het pad ophouden, maar we hadden niet verwacht dat er helemaal geen pad meer zou zijn. Hoe verder we langs het beekje omhoog liepen hoe minder we wisten waar we moesten lopen, wat wel weer een enorme uitdaging gaf. Springend van rots naar rots, met takkend slaan in het gras om slangen weg te jagen als die er eventueel zouden zitten zijn we naar boven geklommen. Onderweg nog wat vreemde figuren (zwervers) die daar zaten tegen gekomen. Als een stel angstige tourristen snel doorgelopen. Over de rotsen die glad zijn gespoeld door het berg water, steeds verder omhoog. Een trotse overwinning foto aan de top natuurlijk.

Uiteindelijk zijn we niet verder gegaan naar de top van Table Mountain, met de kabel baan is geen uitdaging, maar het was te heet om te lopen. Dus dat staat nog steeds op het "TO-DO" lijstje. Langs alle dure huizen naar beneden gelopen, we waren de weg bijna kwijt geraakt, waren het niet dat we om de hoek van ons complex stonden... hopeloos!

Zonsondergang Signal Hill

Aangezien er van die uitzonderlijk mooie uitzichten zijn hier in Kaapstad, zijn er ook uitzonderlijk mooie zondeondergangen. Vanaf ons balkon hebben er al een paar gezien. We zijn met onze nieuwe geleende auto ook maar is een zonsondergang gaan bekijken op Signal Hill. Ik vermoed dat we een slechte avond hadden, want de zonsondergangen op ons balkon zijn een stuk mooier!

Ons balkon!

Signal Hill...

Morgen weer meer verhalen over tripjes, werk en onze schoonmaakster